sirinapa's profilePlease Mr. PostmanPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Please Mr. Postman
July 04 *กูเหนื่อยมากเรียนมาจนอายุ 22 ปี จนอยู่ ปี 4 แต่ความรู้มันไม่ได้โตตามอายุเลย... ช่วงนี้เหนื่อยมากกกกก ทั้งกายและใจ ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย ให้ตายเถอะ! เกลียดเวลาที่ตัวเองเป็นแบบนี้จริงๆ ปัญหามีเยอะ มีมาให้แก้ ให้คิดทุกวัน เหนื่อยว่ะ เหนื่อยจริงๆ แต่ละวันลองคิดเรื่องต่างๆในแง่บวกมากขึ้น ทำตัวเป็นผู้หญิงคิดบวก (แต่ไม่ใช่ผู้หญิงเลือดบวกนะ อิอิ) จนได้สัจธรรมชีวิตมาแล้วเนี่ย...เฮอออ เรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องส่วนตัว<<<โดยเฉพาะเรื่องนี้....กลัวความคิดตัวเองจริงๆ อยู่ดีๆก็เบื่อคนรอบตัวขึ้นมาซะงั้น อยากหนีๆๆๆๆๆๆๆไปไกลๆเลย แบบว่า กูเบื่อโว้ยยยยยยยยยยย!อยากพัก ความรู้สึกว่ามันอยากพักแบบอยากพักจริงๆ ไม่ใช่แค่นอนพักงาน มีให้ทำทุกวันทุกวิชา ปานว่ากูมีสิบมือ สิบสมองเอาโลด เข้าใจนะ ว่าเราเป็นนักศึกษา ต้องเรียน ต้องทำงานทำการบ้าน แต่ช่วยดูกูหน่อยเถอะ สั่งงานปานว่า ทั้งชีวิตนี้กูเรียนแค่วิชาเดียว ปากบอกว่างานง่ายๆ แต่ขอละเอียดยิบ และที่สำคัญอะไรๆก็กู รึว่าอะไรๆกูก็เอาเข้าตัวเองหมดว่ะ...... เออต้องเปลี่ยนความคิดแล้ว สงสัยต้องปล่อยวางบ้าง (งานจะเอาดีเลิศซะทุกอย่างมันไม่ได้ ทำให้ดีที่สุดก็พอส้ม ! อืมมม) ตลกไอ้บี บอกว่าอยากหนีเข้าป่า 555 เออหนีไปได้มันคงไปแล้ว กูเหรอ ป่าน่ะไม่ไปหรอกกลัว งู (อันนี้กลัวจริงจัง) ไม่รู้อยากไปไหน แต่รู้ว่าอยากไปและกูต้องไป...................... อยากทำประกวดแบบว่ะ ตอนนี้หาไว้หลายอันเลย ว่างๆก็ว่าจะทำ แต่แม่งงงงงง ชีวิตกูว่างมากกกกกกกก งาน urban ส่ง วันที่ 10 ก.ค. งานวิชางานระบบ วันที่ 14 กลุ่ม5คน งานโปรเจคกู วันที่ 9 (ที่่กูเสือกขาดตรวจไปเพราะทำงาน urban จนไม่ได้นอน แล้วเสือกนอนหลับ ข้ามวันไม่ได้ทำงานส่ง แม่งงงงงงงว่าจะไม่ขาดตรวจแบบแล้วนะเว้ยยยยย!) งาน high ries long span ส่งวันไหนไม่รู้แต่งานกลุ่มสิบคน โอเคสบายใจหน่อย และส่งแบบจริงวันที่ 24 สรุปเลยหยุด 4 วัน ไม่ได้หยุดหรอก คิวงานยาวปานนี้ กูต้องมีรูปด้านให้ได้ปิด สี่วันนี้ สู้โว้ยยยยยยยส้ม! คิดถึงอาจารย์ วันไหว้ครูก็ไม่ได้ไปไหว้ โอ้ยยยยยย อุตส่าห์วางแผนไว้ ปิด4วันนี้จะได้ทำโมเดลมั้ยว่ะเนี่ย ........... October 27 *ง่ายๆ สั้นๆ
ง่ายๆ สั้นๆเลยนะ วันนี้วันเกิด
ฮาาาาาาาาาาาาาา นี่กู 21 แล้วเหรอไม่รู้สึกเลยนะเนี่ย ( เหรออออออออ ) ก๊ากกกกกกกก วันเกิด + เปิดเทอม อืมวันดีจริงๆ
แต่ช่วงนี้ กรอบ ยิ่งกว่าทับทิมกรอบซะอีก ฉะนั้น ไม่เลี้ยงนะ .......หมายถึงยังไม่เลี้ยงตอนนี้น่ะ สิ้นเดือนเจอกัน มีปัญญาเลี้ยงแค่ส้มตำ
ร้านหมูยอเป็นหมูยอเท่านั้นนะ ฮาาาาาาา ( กูมีปัญญาแค่นั้นจริงๆ )
*ถึงเพื่อนๆที่อยู่ห่างไกล อยากกินรีบกลับมานะจ๊ะ October 20 *ฉันป่วย
วันนี้ป่วย ปวดหัว น้ำมูกไหล ไอ และอ่อนแรง
จริงๆแล้วไม่มีอะไรหรอกมันเหนื่อยมานานแล้วล่ะ พาร่างกายไปนู้นไปนี่ กลับมาไม่ได้พัก
ทำนั่นทำนี่ต่อ ร่างกายมันทนไม่ไหว
อยากกลับบ้านนะ อยากกลับไปนอนบ้าน คิดถึงบ้าน......... June 28 *downฉันรู้สึกว่า ตัวเองหมดแรง หมดไฟ ซะเหลือเกิน...จริงๆนะ
ฉันรู้สึกว่า การอยู่หอ น่าเบื่อและไร้สาระมากกว่าอยู่บ้านซะอีก
ฉันรู้สึกว่า ฉันคิดถึงบ้านคิดถึง พ่อ แม่ น้อง และน้องหมา มากๆ
ฉันรูสึกว่า เวลาที่กลับบ้านแล้วไม่เจอใครมันเหงามาก แต่ยิ่งจะเหงามากขึ้น
เมื่อเราต้องเขียนโน๊ตบอกว่า คิดถึงทุกคนมาก แปะติดไว้หน้าตู้เย็น
ฉันรู้สึกว่า ฉันไม่มีแรงบรรดาลใจในการทำงานเลย ไม่alertด้วย
ฉันรู้สึกว่า ฉัน...
*แต่รู้มั้ย...มีคนๆนึงทำให้ฉันอายทุกครั้งที่เจอเลย
January 20 *all you need is love สวัสดีปีใหม่ 2551
คงไม่ช้าเกินไปหรอกนะ รึเปล่า? 555
ไม่ได้มาอัพเป็นเวลานานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากจริงๆ
จริงๆมีเรื่องเล่ามากๆมายอยากเล่าให้อ่านจริงๆ
ช่วงนี้รู้สึกว่าจินตนาการของตัวเองเริ่มลดลง คงเป็นเพราะช่วงนี้ไม่ได้อัพสเปซด้วยแหละ
แต่วันนี้มีความรู้สึกว่า ไม่ได้แล้ว ต้องอัพให้ได้
วันนี้ไปรับน้องชายที่ไปเข้าค่าย ก็ไปยืนรอ มีผู้ปกครองของเด็กๆหลายคนไปรอรับกันเต็มเลย
แต่มีภาพนึงที่ประทับใจมาก คือ มีน้องผู้หญิงคนนึงเดินลากกระเป๋ามา เดินยิ้มมาเลยนะ
แล้วก็มีเสียงเด็กผู้ชายร้องเรียก ชื่อของน้องผู้หญิงคนนั้น เราก็เลยมองไปทางต้นเสียง
เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ 2คน กำลังวิ่งมาหาน้องคนนั้น ด้วยอาการที่ดีใจมากๆ
น้องคนนั้นก็ถอดหมวกยุวะที่น้องเค้าสวมอยู่ออกมา ใส่หัวน้องผู้ชายคนแรกที่วิ่งมาถึง
น้องผู้ชายคนนั้นก็สวมหมวกอย่างดีใจ (เป็นภาพที่น่ารักมากๆๆๆๆๆ)
ส่วนเด็กผู้ชายคนที่2ที่วิ่งมา น้องผู้หญิงก็ลูบหัวน้องเค้าอย่างเอ็นดู
ความรู้สึกตอนนั้นแบบว่า เฮ้ยน่ารักว่ะ! ภาพพี่น้อง น้องชายที่ดีใจมากๆที่เจอพี่ ประทับใจจริงๆ
มันทำให้นึกถึงตอนที่เรายังเด็ก ในความทรงจำที่มี ไม่เคยเลยที่เราจะแสดงความรักน้องขนาดนั้น
มีแต่แกล้งมัน ใช้ให้มันทำนู้นทำนี่ มีเหตุการณ์ที่มันถูกหมากัดก็เพราะเราใช้ให้มันออกไปซื้อของ
นึกขึ้นมาแล้วก็เสียใจ น้อยครั้งจริงๆที่เราสองพี่น้องจะแสดงความรักต่อกัน มีแต่ทะเลาะกันตลอด
มีแต่ตอนโตนี่แหละที่เริ่มจะเป็นห่วงเป็นใยกัน
หลังจากที่ยืนดูภาพเหตุการณ์ของน้องเค้าแล้ว ก็มายืนรอน้องของตัวเองต่อ........ยืนไปสักพัก
น้องก็เดินมา ภาพที่เห็นน้องหน้าตามอมแมมเชียว ความคิดแรก มันโตขึ้นมากเลยนะ สูงกว่าพี่แล้ว
แต่ก่อนขี้แยจะตาย ตอนนี้ ผอม สูง หน้าตาก็เปลี่ยนไป นี่เราคงเริ่มแก่แล้วจริงๆ
เรากับน้องห่างกัน 6 ปี ด้วยอายุของเราที่ต้องเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เราก็ยังติดพ่อกับแม่อยู่เลย
ด้วยความที่เราเป็นพี่คนโต แต่บางทีเราก็ต้องให้น้องออกหน้าแทน
นี่เราเป็นพี่จริงๆรึเปล่า? เราจะดูแลน้องได้ดีเท่าที่พ่อ แม่ดูแลรึเปล่า?
เราจะเป็นเสาหลักของบ้านได้มั้ย? จริงอยู่เรื่องพวกนี้ยังพอมีเวลาให้คิด
แต่พอถึงเลานั้นจริงๆเราจะได้คำตอบรึเปล่าล่ะ?.................................
เคยดูเรื่องLOVE ACTUALLY (<<จิ้ม )มั้ย?
ภาพที่ผู้ปกครองมารับลูก และเหตุการณ์ของน้องคนนั้น มันทำให้นึกถึงเรื่องนี้จริงๆ
(ฉากในตอนจบของเรื่องไง) ใครยังไม่เคยดูก็ขอแนะนำเลยนะ
โหมด โอ้ย! คิดแล้วน้ำตาจะไหล
|
|
||||
|
|
